Ga naar de inhoud Toen ik nog in vaste dienst werkte, werd ik regelmatig gestimuleerd om na te denken over mijn persoonlijke ontwikkeling. Doelen werden gesteld en een jaar later weer geëvalueerd. Meer delegeren was er bij mij bijvoorbeeld zo eentje die ook nog eens ieder jaar terug kwam. Ik was goed in verantwoordelijkheid nemen, iets minder goed in die verantwoordelijkheid ook weer ergens anders neerleggen.
Daarnaast had ik zelf al jaren een wens: meer loslaten, meer in het moment leven en mezelf wat minder serieus nemen.
Als ik om me heen keek, zag ik mensen die daar beter in leken te zijn dan ik. Zij leken door het leven te stappen zonder meteen drie stappen vooruit te denken. Die gemakkelijker leken te denken: dat komt later wel. Zelf heb ik van nature een behoorlijk verantwoordelijkheidsgevoel en dat staat sowieso al wat op gespannen voet met dingen loslaten.
Maar terugkijkend heb ik ook iets anders ontdekt. De mensen met wie ik mezelf vergeleek, hoefden vaak minder vooruit te denken. Die hadden geen gezin of er was een andere ouder of partner die een flink deel van dat vooruitdenken deed.
Dan is loslaten ineens een stuk makkelijker.
Bovendien was vooruitdenken jarenlang mijn vak. Als eventmanager en managementassistent was ik degene die zorgde dat dingen gebeurden voordat iemand eraan hoefde te denken. Uren moesten geschreven zijn, overwerktoeslagen en verblijfsvergoedingen goed uitgekeerd, afspraken gemaakt en acties uitgevoerd.
Vooruitdenken werd zo niet iets waar ik actief aan moest denken maar onderdeel van hoe ik geprogrammeerd was.
En toen kreeg ik een gezin en daardoor werd het vooruitdenken bepaald niet minder, integendeel. Want ook thuis wordt er al veel werk verzet vóórdat je daar iets van ziet. Een boodschappenlijstje schrijft zichzelf niet en met het aandienen van een verjaardag verschijnt er niet vanzelf een cadeautje. De tandartsafspraak maakt zichzelf niet en die winterjas in de juiste maat komt ook niet aan de deur kloppen.
Iemand heeft eraan gedacht.
Lange tijd zag ik mijn wens om meer los te laten vooral als iets van mijzelf. Ik moest meer ontspannen, minder vooruitdenken en vaker gewoon in het moment zijn.
Alleen: je kunt jezelf wel voornemen minder in je hoofd te zitten terwijl je tegelijkertijd degene bent die moet weten wanneer de gymtas mee moet, wanneer de oppas beschikbaar is, wat er nog in de koelkast ligt en dat volgende week die ene studiedag is. Je brein krijgt dan eigenlijk twee opdrachten tegelijk: houd alles in de gaten én denk er vooral wat minder aan.
Dat werkt verrassend slecht. Die tweestrijd was behoorlijk frustrerend, maar dwong me uiteindelijk wel om anders naar het probleem te kijken. Hierdoor veranderde de vraag van waarom kan ik dit niet loslaten? naar: hoe hebben we dit eigenlijk georganiseerd?
Daar zit voor mij ook de parallel met delegeren op het werk. Een taak uitvoeren is één ding, maar de verantwoordelijkheid uit handen geven is iets anders. Zolang je zelf blijft checken, herinneren en ingrijpen, heb je misschien het uitvoerende werk verdeeld, maar nog weinig losgelaten.
Stel je nu eens een bedrijf voor waarin een medewerker alle afspraken onthoudt, weet welke voorraden bijna op zijn, collega’s eraan herinnert wat ze moeten doen, de planning bewaakt en ondertussen zelf ook een deel van het uitvoerende werk doet. Onduidelijk is wie verantwoordelijk is, taken worden verdeeld wanneer ze zich aandienen en zodra iemand iets vergeet, komt de vraag vanzelf weer bij die ene medewerker terecht.
In een bedrijf zou je waarschijnlijk naar de organisatie kijken. Thuis zoeken we de oplossing veel sneller bij onszelf: beter plannen, beter delegeren, grenzen stellen, meer loslaten. Terwijl een deel van die mentale last juist ontstaat doordat zoveel organiseren, onthouden en vooruitdenken bij één persoon terechtkomt.
Juist daarom vind ik het interessant om naar een huishouden te kijken alsof het een bedrijf is. En dan niet zodat thuis strak geregisseerd moet worden met vaste deadlines en urenverantwoordingen, alsjeblieft niet. Zo heeft mijn eigen huis gelukkig geen kwartaaldoelstelling voor het legen van de vaatwasser… Maar bedrijven hebben wel iets geleerd wat thuis heel bruikbaar is: als je wilt dat het werk niet van één persoon afhankelijk blijft, moet je het organiseren.
Je spreekt af wie ergens verantwoordelijk voor is, informatie krijgt een vaste plek en je gebruikt een gezamenlijke agenda. Terugkerend werk maak je zo voorspelbaar mogelijk en soms besluit je samen dat iets op een lager pitje kan of helemaal niet gedaan hoeft te worden.
Dat klinkt misschien tegenstrijdig: organiseren om vervolgens meer los te kunnen laten. Toch ben ik ervan overtuigd dat dat werkt.
Als afspraken in een gezamenlijke agenda staan, dan is het niet nodig dat een persoon die agenda bewaakt. Als iemand verantwoordelijk is voor een volledige taak, hoeft een ander niet steeds te controleren of eraan gedacht is. Als er routines zijn voor dingen die telkens terugkomen, hoef je daar niet iedere keer opnieuw het wiel voor uit te vinden.
Zo ontstaat ruimte in je hoofd. Loslaten betekent dan niet dat je jezelf moet trainen om minder betrokken of verantwoordelijk te zijn, het betekent dat je ervoor zorgt dat jouw betrokkenheid minder vaak nodig is.
Ik ben nog steeds iemand die vooruitdenkt. Dat zal waarschijnlijk niet veranderen en dat hoeft ook niet. Wel kijk ik anders naar die wens die ik al zo lang heb om meer in het moment te leven. Daarvoor helpt het vooral als mijn hoofd niet voortdurend dienst hoeft te doen als agenda, voorraadbeheerder, projectleider en pushberichtenservice van het hele huishouden.
Inmiddels weet ik dat loslaten een stuk makkelijker gaat als je erop kunt vertrouwen dat niet alles omvalt zodra jij het even laat liggen.
Wil je ook eens zo naar je huishouden kijken? In mijn gratis programma Huishouden als een bedrijf kijken we twee weken lang naar wat er thuis allemaal geregeld, onthouden en gedaan wordt. Van verantwoordelijkheden en terugkerende taken tot routines en handige systemen. Het doel is niet om van thuis een geoliede machine te maken, maar om te ontdekken waar het slimmer, eenvoudiger en met minder denkwerk kan.
Rosanne Gonçalves-Prins is Senior Professional Organizer in regio Haaglanden. Met ViaRosa ondersteunt zij gezinnen bij het krijgen van grip op tijd, huishouden, spullen en taakverdeling. Haar duurzame aanpak brengt rust, overzicht en energie, zodat jij je kunt richten op wat echt telt.
Wil je meteen meer grip op je huishouden en tijd? Plan nu jouw persoonlijke online kickstart. In 20 minuten geef ik je praktische tips die je direct kunt toepassen.
Wees er snel bij, de plekken zijn beperkt en vol = vol!
Het ligt zelden aan jou. Meestal ligt er simpelweg te veel op je bord. In mijn nieuwsbrief deel ik maandelijks inzichten en praktijkvoorbeelden.
📬 Meelezen? Meld je hieronder aan:
Den Haag, Leidschendam-Voorburg, Voorschoten, Pijnacker-Nootdorp, Delft, Rijswijk, Wassenaar, Zoetermeer, Den Hoorn en Wateringen
Optimized by Seraphinite Accelerator