Opruimen lukt vaak niet omdat je begint met opruimen, terwijl het eigenlijk begint met kijken. Pas als je ziet wat er in je huis gebeurt — wat er binnenkomt, blijft liggen en in de weg zit — wordt duidelijk waar je moet beginnen en wat er nodig is.
Afgelopen week organiseerde ik de Nationale Opruimweek. En dat deed ik niet door deelnemers massaal kasten uit te laten ruimen, maar juist door ze uit te nodigen anders te gaan kijken naar wat er in huis gebeurt.
Dat is namelijk een bekende valkuil: gewoon maar beginnen met opruimen zonder eerst te bedenken wat dat voor jou betekent. Je denkt dat het nu echt anders moet in huis. Meer overzicht, minder spullen, rust in je hoofd. En dan begin je, je pakt een paar dingen op, doet misschien iets weg… en toch valt het weer stil.
En dat is echt niet omdat je niet wilt opruimen, maar eerder omdat je ergens ineens denkt: waar begin ik eigenlijk? Wat nu?
Als je even om je heen kijkt, zie je het waarschijnlijk meteen. Een stapeltje papier dat er ‘even’ ligt.
Een tas die nog uitgeruimd moet worden – vaak een sporttas, of iets dat mee naar huis kwam van school of werk en waarvan je dacht: daar kijk ik later wel naar.
Allemaal heel logisch. Maar samen doen ze iets met hoe een huis voelt. Want spullen komen niet alleen binnen omdat jij ze koopt. Ze komen ook gewoon, bijna als vanzelf, binnen. Na binnenkomst vragen ze iets van je: ze willen een plekje krijgen, aandacht en vragen een beslissing — nu of straks. En dat ‘straks’… dat is vaak waar het blijft hangen 😉.
Wat helpt, is om niet meteen te beginnen met opruimen, maar eerst eens te kijken.
Dat klinkt simpel, maar het maakt veel verschil. Want op het moment dat je ziet wat er gebeurt, wordt het ineens een stuk duidelijker waarom het soms voelt alsof het nooit af is. Ook zie je waar de knelpunten zitten en als je dat ziet, wordt het een stuk eenvoudiger om daar iets op te verzinnen.
En dan is er nog iets. Niet alles wat in huis ligt, is zomaar een ding, achter veel spullen zit een verhaal. Het is iets wat je hebt gekregen van iemand die belangrijk voor je is (geweest), iets dat al jaren meegaat en de vraag is of het nu nog nuttig is, of iets waarvan je denkt: dit kan ik toch niet zomaar wegdoen.
Ik merk dat als je dat verhaal even benoemt, er vaak iets verandert. Soms blijkt het minder belangrijk dan je dacht of juist belangrijker. Maar door daar even bij stil te staan, lukt het je beter om een echte keuze te maken. En soms kom je er ook achter dat je iets vooral bewaart… omdat je er ooit nog iets mee dacht te doen. Ook een klassieker 😉
Als je dan eenmaal kijkt en begrijpt wat er ligt, komt vaak de vraag: wat moet ik hiermee? En dan is het verleidelijk om te zoeken naar hoe het hoort. Hoeveel je ergens van zou moeten hebben, wat je wel of niet bewaart, hoe je het ‘goed’ doet.
Maar die ene juiste manier is er niet. Het is geen ‘one-size-fits-all’. Wat je wel kan doen, is het maken van je eigen regels in de vorm van kleine, praktische afspraken met jezelf. Dingen waarvan je merkt: dit werkt voor mij. Bijvoorbeeld:
Het zijn geen grote systemen, maar ze schelen je wel elke keer opnieuw nadenken.
Wat ook helpt, is om niet alleen naar spullen te kijken, maar naar de plek waar ze liggen. En waar is deze plek eigenlijk voor bedoeld?
Bij ons thuis is de keuken echt het hart van het huis. Daar begint de dag, daar eten we samen en vaak gebeurt er tussendoor van alles. Laatst zaten we daar ineens met z’n allen topo te oefenen voor een toets van mijn dochter Nora. Niet gepland, maar het gebeurde gewoon. En iedereen weet nu precies waar Purmerend ligt en hoe de Nieuwe Waterweg loopt 😉
En dat is precies het punt. Als een plek klopt, gebruik je ’m vanzelf zoals je wilt.
Maar wat ik vaak zie, is dat de functie van een plek langzaam naar de achtergrond verdwijnt. Een tafel die bedoeld is om aan te werken, wordt ook een plek waar spullen landen. Een bureau waar je geconcentreerd wilt zitten, ligt vol met dingen die daar eigenlijk niets mee te maken hebben.
En daardoor verandert ook hoe je die plek gebruikt. Je gaat er minder snel zitten, of alleen als het echt moet. Het zit ’m vaak niet in grote dingen, maar in wat er in het zicht ligt. Dat bepaalt ongemerkt of een plek nog doet wat jij ervan verwacht.
Misschien is dat wel het belangrijkste. Dat je niet meteen een hele kast hoeft aan te pakken of een middag moet vrijmaken. Maar dat je begint met één plek en daaraan gekoppeld met een vraag:
Het antwoord laat zien of er wat moet gebeuren en zo ja, wat dan. En zo kan een kleine vraag al helpen om iets in beweging te krijgen.
Nou, vooral met kleine stappen dus. Soms helpt het om hier zelf verder in te duiken en de inzichten te vertalen naar jouw manier van opruimen, bijvoorbeeld met mijn handboek Opruimen met impact met praktische tips, stapsgewijze begeleiding en handige werkbladen. Ik vertel je daarin niet hoe je moet opruimen of wat, maar wel hoe je op jouw manier echt stappen zet.
En soms is het juist fijn om samen te kijken en aan de slag te gaan, zodat je niet blijft hangen in waar je steeds op vastloopt. Bekijk Ontspullen & opruimen om te zien wat dat inhoudt, werken met mij.
Wat voor jou werkt, mag je zelf bepalen.
Opruimen begint vaak niet met doen, maar met anders kijken.
En dat is precies waar het begint.
Rosanne Gonçalves-Prins is Senior Professional Organizer in regio Haaglanden. Met ViaRosa ondersteunt zij gezinnen bij het krijgen van grip op tijd, huishouden, spullen en taakverdeling. Haar duurzame aanpak brengt rust, overzicht en energie, zodat jij je kunt richten op wat echt telt.
Wil je meteen meer grip op je huishouden en tijd? Plan nu jouw persoonlijke online kickstart. In 20 minuten geef ik je praktische tips die je direct kunt toepassen.
Wees er snel bij, de plekken zijn beperkt en vol = vol!
Het ligt zelden aan jou. Meestal ligt er simpelweg te veel op je bord. In mijn nieuwsbrief deel ik maandelijks inzichten en praktijkvoorbeelden.
📬 Meelezen? Meld je hieronder aan:
Den Haag, Leidschendam-Voorburg, Voorschoten, Pijnacker-Nootdorp, Delft, Rijswijk, Wassenaar, Zoetermeer, Den Hoorn en Wateringen
