Niet begonnen met een strak plan maar vanuit de praktijk

ViaRosa begon bij mijn eigen leven waarin werk, gezin en alles wat geregeld moest worden steeds meer door elkaar liepen. Ik zocht naar overzicht, naar ruimte en naar een eerlijkere verdeling van alles wat thuis gedaan moet worden. En dan bedoel ik vooral dat wat je niet ziet, dus het signaleren dat er iets moet gebeuren, het plannen ervan en het onthouden.

Wat me toen al opviel — en wat ik nu dagelijks in de praktijk zie — is dat veel mensen niet vastlopen omdat ze het slecht doen. Ze lopen vast omdat er van alles tegelijk wordt verwacht: werken alsof je geen kinderen hebt, zorgen alsof je geen werk hebt. En daarvan denken we ‘dat hoort er nu eenmaal bij’ in plaats van dat we dat als systeem herkennen. En de verantwoordelijkheid om dat allemaal te organiseren belandt vaak bij één persoon.

Meestal bij de moeder.

Hoe ik professional organizer werd (en waarom dat geen toeval was)

Ik wist lange tijd niet dat wat ik deed ook een vak was. Ik was gewoon degene die structuur aanbracht, overzicht creëerde en mensen hielp om weer grip te krijgen. In gesprekken met anderen thuis en op mijn werk, ik vond het erg leuk om anderen op deze manier te kunnen helpen.

Totdat ik op een dag drie woorden googelde: structuur, mensen en nog een derde woord dat ik helaas vergeten ben. Google leidde me naar de website van de beroepsvereniging van professional organizers, de NBPO. Ik weet nog dat ik bijna een rondedansje door de woonkamer maakte. Dit is een beroep!

Ik heb me diezelfde periode aangemeld voor de basisopleiding tot organizer. Niet omdat ik een strak plan had maar omdat alles op zijn plek leek te vallen. Wat ik goed kon, wat ik al deed en ook nog eens leuk vond, bleek iets te zijn waar mensen ook voor wilden betalen.

ViaRosa bestond toen al. In de jaren daarna werd mijn werk scherper. Ik help mensen bij het ontspullen en opruimen maar steeds vaker zag ik dat het daar niet ophield. Dat de kern zit in taakverdeling, in onzichtbare systemen, cultuur en in hoe verantwoordelijkheden zich ongemerkt opstapelen. Daar ben ik me steeds meer op gaan richten.

Wat januari laat zien over regelwerk en verantwoordelijkheid

En ja, we kunnen trots zijn, we hebben het weer gehaald, de eerste werkweek van het jaar 2026. Niet alleen omdat ViaRosa nu 8 jaar bestaat (ja, daar ben ik best trots op!), maar ook omdat we na die twee vrije weken nog functioneren. Want we kunnen wel denken, lekker, vrij, die kerstvakantieweken zijn verre van rustig. En om dan nog maar te zwijgen van al het regelwerk in de weken, nee maanden, die daar dan nog aan voorafgaan.

Dan is zo’n gewone week erg welkom. (Nou ja, gewoon… met al dat winterse weer stonden veel dingen alsnog op zijn kop, maar goed, zonder dat er hapjes gemaakt of uitgebreide diners gepland hoefden te worden kun je bijna spreken van gewoon.) Zeker na een periode waarin er van alles geregeld en afgestemd moest worden. En dit hoor ik vooral van moeders.

Velen vertellen mij dan trots hoe zij alles organiseren. Niet omdat het nou zo leuk is, maar vanuit pure noodzaak. Hoe ze vooruitdenken en vooruitplannen. Met de eerste Sintcadeaus die al in september in huis worden gehaald, ‘want straks komt alles tegelijk en dat kan je maar beter voor zijn’. Halloween, Sinterklaas en kerst met alle schoolactiviteiten en verwachtingen ten opzichte van ouders, dan nog kerst met families, vrienden, Oud & Nieuw met de buren… En dat voorzien van meerdere gangen, net zoveel dieetwensen, allergieën en intoleranties — ‘je weet toch dat Vlokje niet tegen peper kan’. Oh ja, en dan is er nog werk.

Als we veel op ons af zien komen, is de reflex om beter te plannen, verder vooruit te kijken en dus nog iets eerder te beginnen heel begrijpelijk. Het lijkt de enige manier om het behapbaar te houden. En precies dát is wat me ergert. Niet omdat dit fout is, meer doen en plannen voelt logisch, maar het helpt zelden.

Waarom meer plannen logisch lijkt maar zelden helpt

Want wat ik in mijn werk zie, is dat deze aanpak eigenlijk niet duurzaam is. Hoe beter iemand wordt in organiseren, hoe meer er vaak bij die persoon terechtkomt. Wie vooruitdenkt, vangt op. Wie het overzicht bewaart, wordt vanzelf het aanspreekpunt. En zo wordt plannen geen oplossing maar een versterking van het probleem.

Rust ontstaat zelden door méér te doen of beter te organiseren, zeker niet in gezinnen waar werk en zorg samenkomen. Rust ontstaat door keuzes en dus door samen te kijken naar wat echt nodig is en naar wat niet.

Duurzaam kijken: wat blijft werken op de lange termijn

Mijn blik is altijd duurzaam geweest, al gebruikte ik dat woord misschien nog niet. Duurzaam betekent voor mij niet alleen milieubewust maar vooral dat iets lang meegaat. Dat geldt voor spullen, maar net zo goed voor afspraken, taakverdeling en routines.

Een oplossing die alleen werkt zolang één persoon alles managet, is in mijn ogen niet duurzaam. Een planning die instort bij de eerste verstoring ook niet. Wat vandaag rust geeft maar morgen extra druk oplevert, is geen oplossing — dat is uitstel. Voor mij zit duurzaamheid niet alleen in het eindresultaat, maar ook in de manier waarop je er komt.

De Via in ViaRosa

Via staat voor die manier. Voor de route die je kiest en voor hoe je het onderweg werkbaar houdt. Die manier van kijken is ook heel persoonlijk. Ik ga op mijn bakfiets door weer en wind. Dat past bij hoe ik leef en werk.

Dat mijn man Mark die bakfiets heeft opgeknapt en elektrisch heeft gemaakt, past daar ook naadloos bij. Niet nieuw om het nieuw maar iets aanpassen zodat het langer meegaat omdat het past bij het leven zoals het is.

Diezelfde lijn zit in de naam ViaRosa. Die kreeg ik van mijn beste vriend Olmo. Hij noemt me al jaren Rosie of Rosa. Via staat voor mijn manier. Mijn visie. Mijn route. En dat betekent geen belofte van perfectie maar een manier van werken en kijken die meebeweegt met het echte leven.

En dat is acht jaar later nog steeds zo. Ik ga niet per definitie voor meer plannen of organiseren. Ik ga voor keuzes die blijven werken, ook als het leven even anders loopt.

Acht jaar verder: plannen die mogen schuiven

En dat dingen soms anders lopen dan gedacht of gepland weet ik maar al te goed. Zo verscheen mijn handboek Slim met tijd en energie in december in plaats van november. Er kwamen andere dingen tussen en ik wilde het niet afraffelen om een datum te halen.

Ook dat is ViaRosa. Niet vasthouden aan een planning omdat die is vastgesteld maar steeds blijven kijken: klopt dit nog? Werkt dit? Soms betekent dat vertragen, bijstellen, accepteren dat iets later komt of helemaal niet.

Nu 2026 is begonnen voelt dat niet anders. Het bruist en de ideeën blijven komen. Gelukkig niet als een lange lijst met doelen maar als richting om verder te bouwen aan wat blijft werken.

Wat ik in acht jaar ViaRosa heb geleerd, is dat overzicht niet ontstaat door alles onder controle te krijgen. Het ontstaat door samen te bepalen wat ertoe doet en wat mag wegvallen. Door verantwoordelijkheid te delen. Door ruimte te maken, in plaats van alles dicht te organiseren.