Hallo, leuk dat je mijn nieuwsbrief leest!

Aan het einde van onze laatste afspraak keek hij om zich heen in zijn studeerkamer waar weer ruimte was, en zei toen iets wat me nog even bezighield: ‘Je bent je volgens mij niet bewust van hoe belangrijk je bent geweest.’

Daar werd ik even stil van. Omdat het voor mij eigenlijk bijna vanzelfsprekend is; ik kijk mee, probeer te begrijpen wat er ligt, sluit aan bij hoe iemand functioneert en van daaruit zetten we samen stappen.

In zijn geval kwam alles samen in die ene kamer. Spullen uit zijn studietijd, zijn werkende leven en de jaren waarin zijn kinderen opgroeiden hadden daar hun plek gevonden, terwijl intussen de kinderen het huis uit zijn en zijzelf het huis ontgroeid zijn. Dat huis mag nu klaar gemaakt worden voor een volgende stap.

Wat ik mooi vond om te zien, is dat die beweging al in gang was gezet voordat ik betrokken raakte. Hij dacht erover na, was ermee bezig in zijn eigen tempo, in ‘slakkengang’ in zijn woorden. We sloten daarop aan, brachten stap voor stap overzicht aan in wat er lag, en maakten zichtbaar wat eerst één grote verzameling leek. En dat proces ging, zoals dat vaak gaat, met vallen en opstaan.

Afgelopen week merkte ik dat zelf ook weer even, dat de dingen niet altijd even vloeiend gaan, toen ik bezig was met het opnemen van een serie over ontspullen. Genoeg momenten van opnieuw beginnen en zoeken naar de juiste woorden. Die haperingen horen er net zo goed bij als de stappen vooruit.

Goed weekend!

Met opgeruimde groet,
Rosanne