Waarom plannen en organiseren soms niet meer helpen
Als je het gevoel hebt dat je voortdurend achter de feiten aanloopt, komt dat meestal niet doordat je slecht georganiseerd bent. Het komt doordat je probeert te functioneren in een systeem waarin vanuit verschillende rollen er veel van je verwacht wordt en je uiteenlopende verantwoordelijkheden hebt. Ga maar na; je bent ouder werknemer of werkgever, partner, (klein)kind, buur, oom of tante, etc., etc. De onrust die je ervaart is dus geen persoonlijk falen, maar een logisch gevolg van hoe werk, zorg en dagelijks leven nu zijn ingericht.
Het begint vaak op een heel gewoon moment.
Je zoekt iets kleins waarvan je zeker weet dat het er moet zijn: de gymtas die morgen mee moet, dat bericht van school dat je gelezen hebt en waar je nog iets mee moest, maar die je niet meer terugvindt (zat het nou in Parro, of toch in de groepschat?). Of die ene afspraak waarvan je weet dat je hem gemaakt hebt, maar die niet (meer?) in je agenda staat.
Terwijl je probeert dit recht te breien, gaat alles ondertussen gewoon door. Werk vraagt aandacht, de kinderen moeten ergens heen, je blijft berichten ontvangen en in je hoofd blijf je lijstjes maken van alles wat nog moet, zonder dat er echt een moment is om die taken ook echt uit te voeren en af te maken.
Druk zijn zonder grip te voelen
Aan het einde van zo’n dag voelt het alsof je de hele tijd bezig bent geweest, maar kun je niet goed navertellen wat je precies hebt gedaan. Alsof je voortdurend druk bent met reageren in plaats van zelf richting te bepalen.
Dat is de chaos waar veel ouders die ik begeleid middenin zitten. Doorlopend schakelen, onthouden, plannen en bijsturen, zonder dat er ruimte is om even stil te staan, grip te pakken en overzicht te houden. Het is een vorm van druk die zich niet altijd meteen laat zien, maar die wel continu aanwezig is en langzaam al je energie opslokt.
Achter de voordeur
Achter de voordeuren waar ik kom, zie ik dit vaak terug. Gezinnen die hun best doen, die zorgen, werken, regelen en nog meer, en die ondertussen denken dat het aan henzelf ligt dat niet alles (perfect) lukt. Uit schaamte en vanuit het idee dat de ander het beter voor elkaar heeft houden we vaak de schijn op.
Maar ik weet inmiddels dat die moeder op het schoolplein die alles voor elkaar lijkt te hebben, thuis vaak net zo goed zoekt naar grip, overzicht en rust.
De meeste gezinnen die ik begeleid zijn dan ook niet ongeorganiseerd maar overbelast. En dat is groter dan één huishouden.
Het systeem waarin we proberen overeind te blijven
We leven in een maatschappij waarin verwacht wordt dat je werkt alsof je geen kinderen hebt en zorgt voor je kinderen, je ouders en je omgeving alsof je geen werk hebt, een combinatie waarvan onderzoek naar werk en gezin laat zien dat die structureel tot tijdsdruk leidt.
Al die verwachtingen stapelen zich op, vaak zonder dat iemand daar bewust voor kiest. Ondertussen groeit het gevoel dat je tekortschiet als het niet lukt om alles bij te houden, terwijl de hoeveelheid rollen die je geacht wordt te vervullen — en de verantwoordelijkheden die daarbij horen — steeds verder uitdijt.
Harder je best doen is zelden de oplossing
Dat dit geen individueel falen is, betekent niet dat je er niets aan kunt doen. Het betekent wel dat de oplossing niet zit in nóg harder je best doen, nóg strakkere schema’s of nóg meer discipline. Of nog maar weer even doorbijten totdat het rustiger wordt. Want rustiger wordt het toch niet.
Wie probeert te functioneren in een systeem dat structureel te veel vraagt, loopt vroeg of laat vast.
Hoe ik met ViaRosa werk
Met ViaRosa werk ik daarom niet vanuit het idee dat iemand ‘gefixt’ moet worden. Ik werk met mensen, en dat betekent dat one size doesn’t fit all. Samen brengen we in kaart wat er allemaal op je bord ligt, welke taken en verwachtingen zich hebben opgestapeld en waar het structureel te veel is geworden.
Niet om alsnog alles passend te maken of te perfectioneren, maar om het weer doable te maken binnen de realiteit van nu. Dat betekent keuzes maken die passen bij hoe je leeft en werkt, systemen bouwen die jou ondersteunen in plaats van uitputten en ruimte maken om op te laden en voor de dingen die echt belangrijk zijn. Je hoeft niet tegen de stroom in te zwemmen, maar je hoeft ook niet gedachteloos met alles mee te gaan.
Even anders kijken: een eerste stap
Geen quick fix, maar wel een beginpunt.
- Sta eens stil bij alles wat je dagelijks probeert te combineren
- Kijk niet meteen naar wat je beter moet organiseren, maar naar wat structureel te veel is
- Zie dit als informatie waar je wat mee kunt en probeer de neiging dit als falen te zien te weerstaan
Als je het gevoel hebt dat je voortdurend achter de feiten aanloopt, zegt dat niet automatisch iets over jouw capaciteiten of inzet. Het zegt vooral iets over hoeveel rollen, verwachtingen en verantwoordelijkheden je probeert te combineren in een dagelijks leven dat zelden pauze kent.
Daar eerlijk naar kijken, zonder het meteen te willen oplossen of jezelf te veroordelen, is vaak al een eyeopener. Geen quick fix, maar wel helpend om te begrijpen waar die onrust en dat gevoel van tekortkomen vandaan komen.



